Over het aanbidden van een fantasie

…Hier sta ik dan, op het kerkhof.
Herman Brusselmans, ‘Het Kindeke Jezus is geboren maar mijn moeder, die is dood’

I

De abominabele gesteldheid van de oppeppende woorden van tegenwoordig. Geen schoonschrijverij zonder pen. Geen bloedende tranen meer die uitnodigen tot beterschap.
Ik stond versteld van mijn eigen optimisme, eigenlijk. Of misschien was het dat niet eens. Meer een soort soevereiniteit. Een vrouw van middelbare leeftijd de les leren die zij mij behoorde te geven met haar zilveren uitgroei boven op haar kop. Dan voel je je een hele kerel.
‘Je zal wel gelijk hebben,’ zei ze. Uit haar achterzak trok ze een witte zakdoek, waarmee ze haar ietwat grote kikkerogen depte.
Ik geloofde die farce natuurlijk niet. Depressief door het weer. Door het weer! Mijn broer, die was pas depressief. En misschien nog wel meer dan dat. Net nadat moeder was vertrokken om de winter door te brengen bij een polymongool in Oostenrijk. Je maakt wat mee als de granieten vuist van je vader zijn echo’s niet meer door de vertrekken laat schallen.

- Door Nikki Dekker

Het noodweer rekt de straten
op tot meer; water dat als kat
en hond over daken rent;
hemel stort op aarde neer.

Tonnen nattigheid die ons al die tijd
boven het hoofd hingen. Wie het wist
mag z’n hand opsteken.

Het is nu aan ons om te vergeven:
God (als altijd), de weerman, de duwende
vrouw in de tram – de hele mensheid

die onze lucht in-
ademt, op onze stoelen zit.
Wordt dit de grootste schoonmaak?

Ach, kón de wereld maar vergaan
in een nacht vol onweer.
Wij slapen druppelend in.

- Door Sjoerd-Jeroen Moenandar



Zoals zo vaak zit ik dit jaar op vijfentwintig december in het vliegtuig omdat vliegen op die datum erg goedkoop is. Kerst doet mij tegenwoordig niets meer, dus van dat voordeel maak ik graag gebruik. Niet dat ik overigens zonder kersttraditie opgegroeid ben. Mijn moeder verzamelde op kerstavond graag haar vele zonen om zich heen voor een ritueel dat jaar in jaar uit hetzelfde verliep. Eerst stak zij de kaarsjes in de kerstboom aan. Vervolgens las zij een stuk uit de bijbel (Matteus:1-2 of Lucas:2) en een kerstverhaal voor (het enige moment van het jaar dat de Bijbel bij ons thuis ter hand genomen werd), waarna alle aanwezigen een boek cadeau kregen.

- Door Michel Tsang a Sjoe

dacht gedachten, gedachten gedacht
dacht, dag gedachte, dag gedrocht
dacht dood gedrocht, dacht doch
dacht dag dood, dag gedachten

drang dacht, drankgedachte
dacht drank, dacht drink drink
dronk dag, dronk daags, dronken
dacht denk denk, dacht drank dringt

dacht dicht, dacht dicht gedichten
gedachten dichten, dacht licht
licht lacht, dacht lach licht nacht
gedacht gedicht, gedicht bedacht

- Door Marloes Roosingh

Tussen goud- en appelvinken ligt een zee
van onderscheid. Welke geschikt zijn
geschaakt te worden, is een kwestie
van het volgen van het neusje
van de zalm.

Wie stroomopwaarts zwemt wordt snel
bespot. Gestenigd door een menigte
die het probleem niet bij de wortel
durft te nemen. Die op zijn strepen staat
en dan ontkent dat hij ze heeft.

- door Veerle Goossens

Mondelinge examens. Ze moesten ze afschaffen. De bibber in je stem is moordend voor je zelfvertrouwen, de gezichtsuitdrukking van je prof spreekt boekdelen en het enige waar je nog aan kan denken is “Denk na. Denk godverdomme na.” Maar waarover je nu weer moest nadenken, is je volledig ontschoten.

Je stapt het kantoor binnen. Je “Dag professor” klinkt alsof je in geen weken je stem nog gebruikt hebt (wat ook wel het geval is) en je niet meer goed weet hoe je het volume en de toonhoogte moet regelen. Je gaat zitten. Als je geluk hebt, doe je dat op de voorbehouden stoel en niet op die van de assistent(e) van de prof. Als je pech hebt, word je op slag nog zenuwachtiger.

- door Arne Pauwels



Er bestaat een foto van wijlen Patrick de Spiegelaere. Hij staat onder “Coverage” en dan reeks “8 – Brussels” op zijn website. Hij krijgt geen titel mee. Onder de eigenschappen van het bestand vind je dat hij domweg “foto15.jpg” heet. Ik heb hem dan maar Chez Jef sans fils gedoopt.

Jef zit er wat verweesd bij. Verweesd dan, zoals een vader verweesd kan zijn door de afwezigheid van zijn zoon. Op het kale af, Brusselse moustache. Witte lange mouwen, zwarte jas aan de kapstok achter hem. Ouderwetse stoofpot op het kookvuur naast hem. Wat hij verkoopt, is niet helemaal duidelijk, maar ook niet belangrijk. Chez Jef et fils staat er geschreven op zijn kleine trekwagentje. Maar waar is de zoon?

- door GDV

Vannacht had ik een vreemde droom. Ik lag onder een naakt meisje: het was onduidelijk of we worstelden of de liefde bedreven. Met vonkende salamanderogen keek ze me spiedend aan, alsof ze brandde van verlangen om weg te schieten - een verlangen waar ze geen gevolg aan kon geven, ofwel omdat ik haar te stevig in mijn greep hield (wat onwaarschijnlijk is), ofwel omdat haar ledematen zozeer in de mijne verstrengeld waren dat onmogelijk viel uit te maken waar haar vlucht had moeten beginnen.

- door Wouter Claeys

we hebben een stad. we hebben veel meer. de schromelijk overdreven tijd situeert zich met aandacht voor details tussen appetijt en destructiviteit, het is herfst en nevel nog van dagen regen kleurt de ruimte tussen gevels.

- door Thomas De Langhe

Mijn lichaam verwijderde zich uit de slaapkamer en ging voedsel verzamelen, het in zijn mond stoppen in de hoop een voldaan gevoel te krijgen, en enkele uren later datzelfde voedsel – of wat er nog van rest – uit zijn aars persen, in de hoop terug een voldaan gevoel te krijgen.
Voor hem voorzag ik hetzelfde.
Ontbijt aan bed heet dat.
Mijn geest lag nog te ronken in bed.

- door Thomas Decreus

Ik trek het laatste vuur uit mijn sigaret. Trap ze dan tot as op een tot zwart verworden kauwgum. Er is schril gepiep. Iets met deuren en hydraulische persen en het onmenselijke geluid van staal op staal.

- door Wouter Steyaert

op het plein waar de deuren klapperen
waaien mijn handen door elkaar

- door Bo Vanluchene

soms, in de donkerste vouw van de nacht,
in mijn ademende bed, lig ik als een tong
in een hete mond en draai mijn logge lijf
als de wereld rond een schip –
dan bezoekt ze me.

- door Ilse van Klei

Haar voeten stampen al voordat de eerste toon klinkt. Even later is ze verdwenen. Losgekomen uit haar stevige zwarte laarzen met zilveren gesp, opgegaan in haar eigen klanken. Een lichte hoofdknik. Een lok die zacht wiegt.

- door Lieke Marsman

onmiskenbaar anders geweest