Het in april 2010 verschenen dubbelnummer MAZ.vijftien/zestien was de allerlaatste uitgave van Met Andere Zinnen.

Na vijf jaar besloot de MAZ-redactie het tijdschrift stop te zetten, althans in zijn huidige vorm als periodieke uitgave.

Het is aan een nieuwe generatie om uit te zoeken of en hoe dit forum voor jong literair talent kan voortbestaan. Het einde van het tijdschrift is dus ook een uitnodiging aan alle geïnteresseerden om mee op zoek te gaan naar manieren om jongeren-debutanten te begeleiden tijdens hun ontdekkingstocht doorheen het literaire landschap.

Vriendelijke groet

de MAZ-redactie

Toekomstschrijvers helpt aanstormend talent op weg naar meer bekendheid en een lezerspubliek: met een jaarlijkse schrijfwedstrijd krijgen beginnende en aankomende auteurs de kans hun talenten te laten lezen. De beste verhalen verschijnen in een bundel, de beste auteur mag een boek uitgeven. Voor meer informatie: http://www.toekomstschrijvers.org/

MAZ.15/16 is het laatste nummer van Met Andere Zinnen, een bloemlezing van vier jaargangen boordevol jong literair talent.

Voor deze dubbele afsluiter selecteerde de redactie uit de eerste 14 nummers 14 auteurs waarvan ze graag een nieuwe creatie wilde lezen. Deze kleine en altijd onvolledige bloemlezing is de laatste neerslag van de voornaamste doelstelling van MAZ: het openstellen van een ontmoetingsplaats voor jongeren die hun talent tentoon willen spreiden.

Bewijzen dat er in het ruime literaire tijdschriftenspectrum in Vlaanderen en Nederland ruimte is voor een tijdschrift voor jongeren: Anna de Bruyckere, Lies Van Gasse, Ruth Koops van ’t Jagt, Lieke Marsman, Vicky Francken, Iduna Paalman, Lukas Verga, Kris Lauwereys, Nicole Teunissen, Mischa Andriessen, Anna van Gerve, Yi Fong Au, Frank Keizer, Marijn Sikken, Maud Vanhauwaert, Bart de Haes, Kila van der Starre, Maarten Inghels, Derk Walters, Petra Boudewijn én Peter Holvoet-Hanssen.

Nieuwe dichters uit Nederland en België in Perdu
met: Lieke Marsman (NL), Mark van der Schaaf (NL) en Geert S. Simonis (B). muziek: Krijn Peter Hesselink

Vrijdag 10 april, 20.30
Entree: 6 euro, 5 euro met o.m. vriendenpas
Perdu, Kloveniersburgwal 86, Amsterdam

Voor de veertiende keer presenteert Perdu een aantal nog niet gedebuteerde dichters uit Nederland en Vlaanderen in de serie Vers Van Het Mes. Deze serie is daarmee een van Perdu’s langstlopende en heeft door de jaren heen een groot aantal dichters voorbij zien komen die later zijn gedebuteerd. Maar Vers Van Het Mes is niet als de andere talent-podia. Vers Van Het Mes is geen poetry slam, geen open podium, geen wedstrijd. De deelnemende dichters krijgen de tijd en de gelegenheid zich uitgebreid te presenteren. Dit doen ze middels een voordracht en ook daagt Perdu ze uit over hun werk te reflecteren door ze te vragen een Kleine Poëtica te presenteren. Hierin spreken de dichters zich uit over hun werk, het poëzielandschap en hoe ze zichzelf daarin zien. U kunt een plaats reserveren via www.perdu.nl, of klik hier.

Genootschap Van Ostaijen vzw presenteert de Paul van Ostaijen dag. Klik op de thumbnail voor meer informatie en een volledige flyer.

Op donderdag 11 december 2008 organiseert de Vlaamse Auteursvereniging een praatcafé specifiek voor dichters, poëzievertalers en bloemlezers. Afspraak om 19u30 in het Poëziecentrum in Gent (Het Toreken, Vrijdagmarkt 36 – 9000 Gent).

Meer informatie is te vinden op http://www.auteursvereniging.be en inschrijven kan via info[at]auteursvereniging.be .

Over het aanbidden van een fantasie

…Hier sta ik dan, op het kerkhof.
Herman Brusselmans, ‘Het Kindeke Jezus is geboren maar mijn moeder, die is dood’

I

De abominabele gesteldheid van de oppeppende woorden van tegenwoordig. Geen schoonschrijverij zonder pen. Geen bloedende tranen meer die uitnodigen tot beterschap.
Ik stond versteld van mijn eigen optimisme, eigenlijk. Of misschien was het dat niet eens. Meer een soort soevereiniteit. Een vrouw van middelbare leeftijd de les leren die zij mij behoorde te geven met haar zilveren uitgroei boven op haar kop. Dan voel je je een hele kerel.
‘Je zal wel gelijk hebben,’ zei ze. Uit haar achterzak trok ze een witte zakdoek, waarmee ze haar ietwat grote kikkerogen depte.
Ik geloofde die farce natuurlijk niet. Depressief door het weer. Door het weer! Mijn broer, die was pas depressief. En misschien nog wel meer dan dat. Net nadat moeder was vertrokken om de winter door te brengen bij een polymongool in Oostenrijk. Je maakt wat mee als de granieten vuist van je vader zijn echo’s niet meer door de vertrekken laat schallen.

- Door Nikki Dekker

Het noodweer rekt de straten
op tot meer; water dat als kat
en hond over daken rent;
hemel stort op aarde neer.

Tonnen nattigheid die ons al die tijd
boven het hoofd hingen. Wie het wist
mag z’n hand opsteken.

Het is nu aan ons om te vergeven:
God (als altijd), de weerman, de duwende
vrouw in de tram – de hele mensheid

die onze lucht in-
ademt, op onze stoelen zit.
Wordt dit de grootste schoonmaak?

Ach, kón de wereld maar vergaan
in een nacht vol onweer.
Wij slapen druppelend in.

Is het je wel eens opgevallen dat literatuur hoofdzakelijk door mannen lijkt te worden geschreven? Het was onlangs voor Margriet van der Linden, hoofdredactrice van Opzij, reden om op de vooravond van de boekenweek een Vrouwenboekenbal te organiseren. Niet alleen valt het mij op dat literatuur klaarblijkelijk hoofdzakelijk door mannen geschreven wordt, maar ook dat in andere genres – die vaak aangeduid worden met triviaalliteratuur, lowbrow of damesroman (denk bijvoorbeeld aan Bouquet-romans of literaire thrillers) – vrouwen juist oververtegenwoordigd lijken. Nu zou je natuurlijk kunnen antwoorden dat vrouwen kennelijk eenmaal niet kunnen schrijven. Dit antwoord lijkt mij echter flauw en kortzichtig. Het lijkt mij aannemelijker dat wij hier te maken hebben met een (aloude) ideologie ten aanzien van sekse.

De literaire thriller is vaak een lastig genre voor de literatuurkritiek, want is het literatuur of gewoon een spannend verhaal? In De Groene Amsterdammer schreef schrijfster Doeschka Meijsing, die de AKO Literatuurprijs won in 2008, een opiniestuk over dit genre. Haar openingszin maakt meteen duidelijk hoe zij tegenover literaire thrillers staat: “[h]et is een mysterie, die belangstelling voor misdaad- en thrillerboeken. Het is rotzooi, maar voor de helft van de mensen de enige lectuur” (28). Meijsing laat er geen misverstand over bestaan, zij maakt een scherp onderscheid tussen literatuur en thrillers: uit de auteurs die zij bespreekt – John Grisham, Nicci French, Karen Slaughter, maar ook Nederlandse auteurs als Simone van der Vlugt, Saskia Noort, Esther Verhoef – valt op te maken dat zij het heeft over literaire thrillers die zij echter weigert met ‘literair’ aan te merken. Daarnaast maakt ze een scherp onderscheid tussen literatuur en lectuur: thrillers behoren volgens Meijsing tot lectuur en niet tot literatuur.

Een blauwe maandag in het hoge noorden.